ผมนั่งมองเหรียญ 10 บาทในมือ หมุนมันไปมาทบทวนเรื่องต่างๆที่เกิดขึ้นกับมัน 
เจ้าเหรียญน้อยเกือบไปอยู่ในมือ ผู้หญิงร่างเล็ก ขาพิการ 
ที่ต้องใช้ไม้ค้ำ เดินแบมือขอเงินคนแถวนี้ พร้อมกับภาษาพูดไม่ชัด 
ซึ่งจับใจความได้ว่า " ขอเงินหน่อย " 
ผมเกือบหย่อนเหรียญลงไปในมือแล้ว 
ถ้าไม่เจอ แกนั่งดูดบุหรี่ก้นกรอก ควันฉุย 
พ่นควันเป็นกลุ่มก้อนขนาดใหญ่ อย่างสบายใจ ตอนคนไม่มี 
โดยหารู้ไม่ว่า มีใครคนนึงกำลังจะเอาเงินมาให้ 
พอหมดบุหรี่ แกก็ลุกขึ้น เดินไปขอตังคนแถวนี้ต่อ 
เจ้าเหรียญ 10 ยังคงอยู่ 

มันก็เกือบไปอยู่ในขันพลาสติกใบหนึ่ง 
ที่ขอทานชาย ผู้ซึ่งนอนราบกับพื้น เอามืออีกข้างเกาะพื้นแล้ว 
กระเสือกกระสน เพื่อให้ไปข้างหน้าได้ 
เป็นที่น่าสงสารแก่คนที่ผ่านไปมา 
ผมยืนลังเล อยู่พักใหญ่ เดินตามไปห่าง ตั้งใจแน่วแน่ว่า 
จะเอาใส่ขันใบนั้น 
แต่....... 

พอลับตาคน ชายร่างพิการขาขาดข้างนึง ข้างที่มีก็ มีแผลสดๆ
 แมลงวันตอม เสื้อผ้ามอมแม ขาดรุ่งริ่ง 
กลับ รื้อกองถุงพลาสติกใบใหญ่ รื้อเอาเสื้อผ้าที่ซ่อนไว้ เอาขาเทียม 
เอากระเป๋าผ้า มาใส่เศษเงิน แล้วบ่นว่า 
" แม่ง ได้น้อยชิบหาย " 
หลังจากเปลี่ยนเสร็จ ก็ลุกขึ้น เดินไปถนน โบกแท๊กซี่จากไป 
ปล่อยให้ คนใจบุญอย่างผม ยืนอึ้ง 
คนใจบุญหลายคนยังขึ้นรถเมล์กลับเลย 

เจ้าเหรียญ 10 บาท ยังคงหมุนอยู่ในมือผมอีกครั้ง 
มันเกือบไปอยู่ในกล่องไม้สีดำใบนึง 
ที่มีผู้หญิงผู้ชายกลุ่มหนึ่ง ในชุดเจ้าหน้าที่มูลนิธิแห่งหนึ่ง 
เขียนด้วยตัวอักษรภาษจีน ดูคล้ายแมลงสาป 
เดินเข้ามาหาผมแล้วถามว่า 
" ทำบุญโลงศพ เสริมดวง เพิ่มวันไหมครับ " 
ผมยิ้มแล้วตอบไปว่า 
" ไม่ละ ทุกวันนี้ผมก็อยากตายอยู่แล้ว " 

ชายผู้นั้น ทำสีหน้าไม่พอใจ บ่นแลวจากไป 
ผมมองเหรียญ 10 อีกครั้ง หมุนมันต่อไป 

บางอย่างที่กำลังเคลื่อนไหวตรงหน้า ทำให้ผมตัดสินใจบางอย่างลงไป 
ผมเดินไปซื้อน้ำขวดใส 
ยื่นเหรียญ 10 ให้แม่ค้าน่าใส ที่ยื่นน้ำพร้อมคำหวานๆว่า ขอบคุณค่ะ 
ผมยิ้มตอบ รับน้ำพร้อมหยิบหลอด 2 หลอด 
เดินไปที่เด็ก 2 คน 
ผมยื่นน้ำให้แล้วบอกว่า " เอาน้องน้ำ กินซะ แล้วขวดพี่ให้ " 
เจ้าหนูมองหน้าผมอย่างสงสัย แต่ก็รับน้ำ 
พร้อมยกมือไหว้ขอบคุณ แล้วเดินจากไป 

ผมยืนมองเจ้าหนูทั้ง 2 คน ที่กำลังแบกถุงปุ๋ยที่บรรจุขวดพลาสติกเปล่าด้วยใจเบิกบาน 
อย่างน้อยๆเจ้าหนู 2 คนนี้ ไม่ร้องขอเงินทองจากใคร 
แต่ เลือกที่จะเอาสิ่งที่คนอื่นไม่ต้องการ ไปเป็นเงินให้ตนเอง 
และ อย่างน้อยๆ เค้า 2 คนช่วยคนอีกหลายคนในการคัดแยกขยะ 

ผมยิ้มอีกครั้ง อย่างน้อยๆ 10 บาทที่ผมเสียไปมันคุ้มค่าจริงๆ